Het is al jaren geleden dat ik een dagboek bijhield. Ik deed dat het eerste jaar van ons verblijf in Portugal. Na dat jaar dacht ik dat er niets noemenswaardigs meer zou gebeuren, maar ik ben van mening veranderd. Het eerste dagboek heeft Han afgedrukt als boek en onze kinderen, vrienden en ik zelf lees het met veel plezier. Dat heeft me doen besluiten weer een dagboek bij te houden

Han is vanochtend naar Lissabon gegaan met de auto omdat morgen Paula, Glenn en het nieuwe kind daar aankomen en Han vindt het heerlijk af en toe in de boekwinkels onder te duiken en eens nette kleren aan te hebben. Hij blijft dus een nachtje in een hotel.

Ik heb net gekeken of er al paddestoelen zijn het heeft hier n.l. twee weken flink geplensd. De honden 4 tegenwoordig vonden het heerlijk achter in de landrover en het kon ze geen donder schelen dat er nog niet het kleinste paddestoeltje te bekennen was, mij ook niet. Nu heb ik mijn mand vol gemaakt met dennenappels en om de volgende keren nog meer nuttigs mee te kunnen nemen heb ik 2 zakken, een harkje en een groot oud verfblik klaargezet. Als ik dan later weer eens poolshoogte ga nemen hoe het met de paddestoelen staat, dan neem ik meteen dennenappels mee om de kachel aan te maken, dennennaalden om de aardbeien te mulchen en wat bosgrond om goeie potgrond te maken. Hier is dat alles in overvloed.

Nu ik dat zeg dat Han nette kleren wel eens prettig vindt denk ik eraan dat ik zo ook in de nette kleren ga. We zijn uitgenodigd om bij de opening te zijn van een tentoonstelling van miniatuur gebruiksvoorwerpen. Dat is in het museum van Arganil Dat is er in de laatste jaren gekomen. Een groot gebouw van de stad Arganil waar een openbare bib. zit en het museum voor archeologie en het toeristen bureau en er is ook een tentoonstellingsmogelijkheid en een zaal waar lezingen en dat soort dingen gehouden worden. Aangezien hier heel weinig in dat opzicht gebeurt gaan we daar altijd graag naartoe. Nu ga ik dus zo onderweg het is 4 uur en de opening is 4.30 nu ja dat kun je hier meestal met een stevige korrel zout nemen.

Paula, Glenn en Sem waren er een weekje.

Ik had me er erg op verheugd en ik wilde heel graag dat die twee een goeie ontspannen week zouden hebben.

Sem werd 30 juli geboren en de bevalling was zwaar; Paula kan nu nog niet op die ijzeren stoelen zitten en de baby heeft ook lelijk in de klem gezeten. Zij zeggen dat Glenn het ook heel beroerd heeft gehad en ik geloof best dat hij in zijn piepzak heeft gezeten maar voor mij is beleven een dimensie anders dan meeleven. Na tien dagen vond Paula dat Sem af en toe raar schokte en ging er mee naar het consultatiebureau. Ze werd doorgestuurd naar de huisarts met het bericht: "Overbezorgde moeder". Sem werd meteen opgenomen in het ziekenhuis. Hij blijkt epileptisch te zijn en over Sem's toekomst kan niemand iets zinnigs zeggen. Die twee hebben dus in die tien weken dat dat kereltje leeft heel veel verdriet, ongerustheid en onzekerheid te verstouwen gekregen. Dus wilde ik ze heel graag ontspannen en verwennen. Ik had een aantal gezellige buitenklussen bewaard en de laatste tomaten de eerste venkel [er is maar weinig] voor ze laten staan. Het was goed weer, hebben de hemelbomen voor de deur gekapt. Wel jammer maar ze ruíneren de muren van het huis dus moesten ze weg.

Voor ieder nieuw kleinkind hebben we een boom of struik geplant.

Voor Mathilde hebben Els en ik een gouden regen gekocht, die moeite heeft met dit klimaat, ik ook wel een beetje, het klimaat is er een van uitersten. Ik zeg tegen mensen die er naar vragen, het is hier altijd te veel. Als de zon schijnt doet die dat hard en heet, als het regent is dat ook altijd heel lang en heel veel. Het kan hier een maand achter elkaar regenen - echt waar - en als het droog is, is het meteen hartstikke knetterdroog. Bijv. de maand mei was een gruwel van regens, dag in dag uit juni, juli augustus en september niet het kleinste buitje. Twee weken voordat Paula en Glenn kwamen regen en regen, dus ik hield mijn hart vast maar het was prima weer. Verder over de goudenregen van Mathilde die heb ik zo vertroeteld dat de abutilon die er naast staat hem finaal boven de kop groeit die is wel twee en een halve meter hoog en ook heel breed en de goudenregen blijft een piezelier waar de slakken verzot op zijn.

Tweede kleindochter was Lieke, ook van Els en Jurgen, daar hebben we samen een paarse sering voor gekocht en die heb ik gewoon opgerold in de koffer meegenomen en die bloeide al dit voorjaar en Lieke was toen net 1jaar. er is wel de krul van de reis nog altijd in te zien maar daar groeit die wel overheen.

Toen werd Sanna geboren dochter van Ingrid en Dennis en Ingrid zei: "Zie maar" en ik kocht hier een mandarijnenboompje, een die hele kleine vruchtjes geeft dat vind ik leuk, die kan ik konfijten dan is de winter iets plezieriger met gekonfijte mandarijntjes in de kelder want ik heb moeite met de winter hier want dan is er te veel regen en wind en dat soort ellende en Sinterklaas is hier niet en Kerst op zijn Portugees vindt ik geen bal aan. En ik ga niet in Portugal wonen en dan met een stelletje buitenlanders apart een feestje bouwen en voor Han en voor mij samen ga ik geen bomen, kransen en ander feest gejubel organiseren. Oud en Nieuw is ook al geen zak aan alleen regen en modder en natte vieze honden in huis en modderige katten poten op de bank alles is dan zo drabbig dat ik er droevig van word. Maar het duurt maar drie maanden. In februari kun je al ieder dag opnieuw uitkijken naar mooi weer. Ik denk dat daardoor november, december en januari zo vervelend zijn omdat je ook niet naar de weersverwachting hoeft te kijken want je hebt dan nog niets te verwachten.

Weer terug naar de kleinkinderenbomen. Ik wilde al een tijdje een prieel bouwen en mijn loganberries woekeren te erg, die moeten uit mijn groentetuin. Ik weet ook niet zeker of die wel loganberry heet. Het is een soort framboos, geeft 1maal per jaar vruchten en groeit als een gek De vrucht is fris zuur en de jam smaakt als frambozen-bessenjam. Ik had besloten dat Sem geen boom kreeg maar een frambozenprieel. Daar wilde ik met Paula en Glenn een begin mee maken en dat hebben we gedaan en het wordt anders dan ik in mijn hoofd had, ik dacht het uitzicht van het huis af te maken maar Paula was daar heel zeker over, zij wilde de opening naar het huis toe en dat wordt het dus. De eerste paal is geslagen, de eerste framboos geplant en de eerste leisteen gelegd. De plaats voor de tafel gepland en ook de voet voor de tafel al bedacht. Han komt binnen het is kwart voor twaalf we drinken nog een glaasje wijn en gaan naar bed.

Ik was nog niet klaar over gisteren en ik weet ook niet meer wat ik er over vertellen wilde.

Gisteren wilde ik zo snel mogelijk verder aan het Semprieel maar ik kon geen zand halen aan de rivier want de landrover zat vol met snoeihout van verleden jaar van de olijfbomen. Paula Glenn en ik zijn n.l. al een keer aan de rivier geweest en hebben al wat leisteen en zand gehaald en wat mooie gladde keien Dat hebben we met de auto naar beneden achter het huis gebracht. Toen die daar eenmaal stond hebben we meteen het snoeihout mee terug naar boven genomen want het ligt op het land in de weg we kunnen er dan niet maaien. Bovendien kunnen we alleen bij droog weer op het land gaan of beter gezegd we kunnen bij vochtig weer niet van het land af komen wel als we terreinbanden hebben maar die kosten een vermogen. Om dat hout op te ruimen moest er eerst orde en plaats gemaakt worden onder de waranda waar we het brandhout bewaren. Daar ligt altijd een grote hoeveelheid gestapeld hout maar in de loop van de zomer leggen we daar allerlei paaltjes, stokken, plankjes en ander hout dat nog gezaagd of gehakt moet worden. Maar onze zaagbok was op. Hetgeen geen wonder was want ik had hem 8 jaar geleden van oude balkjes in elkaar geflanst Gisteren hebben we dus een nieuw zaagbok gemaakt en hout gekliefd, gezaagd en opgeruimd en geen zand gehaald maar de kweeperen verwerkt.1kilo schoongemaakte schijfjes staat iets gekookt in de suikerstroop, die ga ik konfijten wat niet moeilijk is alleen gedurende 2 weken een behandeling nodig heeft.

Daarna heb ik 6 diepvriesbakjes met kweeperen moes ingevroren, een goeie vervanging voor vossebessen en ik ben begonnen met gelei maken, dat heb ik vandaag afgerond. Er is maar 2 en een half potje gelei maar het is wel heel lekker en mooi. Prachtig doorschijnend roze.

Op de voorveranda zit op dit ogenblik moederpoes. Ochejee, dat gaat weer een lang verhaal worden. Nuja het moet maar. Moederpoes heet moederpoes omdat ze eeuwig jongen had en ze woonde al in de schuren tegenover ons huis toen wij hier kwamen wonen. Ze was ooit gewond aan haar achterpoot waardoor mijn toenmalige honden haar te pakken konden krijgen en haar in die gewonde poot hadden gebeten. Wij mochten van de eigenares niet naar de dierenarts gaan en de poes zat in haar schuur en kwam er lange tijd niet uit. Toen ze uiteindelijk te voorschijn kwam miste ze de helft van een achterpoot. Door de jaren heen hebben we al heel wat met haar meegemaakt. Als ze eten wil komt ze dat aan de deur vragen. Ze had al jaren geen jongen meer want ik gaf haar de poezenpil. Ze krijgt daar een enorme buik van dus laste ik af en toe een pilpauze in en is dus toch weer zwanger geworden en heeft buiten mijn weten om 3 jongen gekregen op het moment dat wij met de fanfare in Frankrijk waren. Ja over die fanfare moet ik natuurlijk ook nog wel een keer iets uitleggen, nu niet nu moederpoes. Ik kan niet in twee dagen 8 jaar tegelijk vertellen. Sim paste op mijn beesten en zij kent moederpoes ook en weet wat te doen maar ze kwam niet opdagen zei Sim alle tien dagen dat we weg waren. Toen we terug waren kwam ze wel eten maar altijd in grote haast en erg erg mager maar ik was niet gealarmeerd. Ik ken haar leeftijd niet maar weet wel dat ze minstens 11 jaar is en ook het eeuwige leven niet heeft en een beestenleven in Portugal telt alleen maar tropenjaren. Wij gingen 12 juli weg en toen moet ze 3 jongen hebben gehad waar we half september pas van wisten, buren hadden haar gezien. Ze kwam te voorschijn met één piepklein jong die ik ogenblikkelijk ben gaan bijvoeren: blikvoer gemengd met knoflook want het had een bolronde buik een uitpuilende natte rooie poeperd waaruit ik opmaakte dat het beest stijf stond van de wurmen maar wat doe je met een beestje van twee maanden die eruitziet als één van twee weken en zwak ziek en misselijk is. Knoflook dus en het katje knapte langzaam op. Op een dag gingen Han en ik koffie drinken in het café en het jonge katje komt naar ons toe voor eten. Han heeft Balu aan de lijn en ik loop snel even terug naar huis om eerst even de katten eten te geven. Toen ik terug kwam met eten was er een gevecht ontstaan tussen moederpoes en Balu. Han vertelde dat het kleine katje naar Han toe was gekomen en had gegromd tegen Balu, die terug gromde maar aan de lijn zat. Moederpoes dacht dat haar jong aangevallen werd en sprong met al haar drie poten op Balu zijn kop die van zich af beet. Moederpoes vloog weg en ik zag dat er iets niet goed was Daarna heb ik haar enkele dagen alleen van uit de verte gezien. Haar jong redde het niet, was vuil met poep en wilde niet eten.. Na misschien 3of 4 dagen kwam moederpoes mauwend naar me toe met een bungelende poot Een voorpoot gebroken. Wij kunnen op twee poten wel staan maar een beest dat gewend is aan 4, kan met 2 en een stompje niet toe. Het was beroerd om die omvallende poes te zien, waarop Han en ik met veel gepruts en gezweet een gipsspalk hebben aangebracht, haar jong hebben opgehaald en op de voorveranda hebben geïnstalleerd. Maar aangezien het onze kat niet is zal ze als ze beter is weg willen en die buren willen ook het jong dus moet ik daar niet teveel een binnenkat van maken. Drie dagen geleden is het gips eraf gehaald wat nog niet zo makkelijk was en nu mag moederpoes in principe weg als ze wil, maar ze heeft nog veel last van die poot (hij zit overigens wel aan elkaar) en ze wil niet weg. Voorheen met dat gips wilde ze wel weg maar liet ik haar niet gaan want in nattigheid brokkelt het gips eraf. Nu zit ik dus iedere dag minstens een uur voor de deur met de verandadeur open opdat die twee naar buiten kunnen als ze willen en het jong te laten wennen aan de gevaren van haar eigen woonomgeving. Mijn poezen Martie en de zwarte nemen niet veel notitie van dat jong maar Punk springt ogenblikkelijk in volle strijd. Die was en is nog steeds hartstikke gek en kan niet met de andere beesten omgaan Ik heb dus vanmiddag voor de deur een brief zitten schrijven terwijl ik op de katten paste en ondertussen met mijn buren kletste die om beurde langs kwamen en Alice bakte brood in onze oven en de zon scheen heerlijk. Het was kompleet heerlijk.
 
 

Deze tijd word ik vaak wakker en lig dan een uur te draaien ik weet niet waarom. Gisteravond al besloten dat ik dan liever een uurtje op ga zitten Eerder keek ik wel eens tv, maar daar is dit uur vaak geen zak aan en om te lezen ben ik te moe, bovendien maak ik Han dan misschien wakker. Het laatste paar dagen ben ik bezig geweest met de kweeperen te verwerken. We hebben niet zo veel. De klokhuizen zijn steenhard waardoor het schoonmaken veel tijd kost. Ik heb er een blaar van op mijn vinger maar er staan zes doosjes moes in de diepvriezer en 1kilo staat te konfijten als je dat zo kan zeggen.

Hier maakt men een soort vruchtenkaasjes van ze en die heet marmelade want de kweepeer heet hier marmelo. Iedereen is hier nu druk bezig met marmelade maken wat aanleiding is tot grapjes want marmelade maken betekent ook met elkaar naar bed gaan. Han en ik zijn niet zo dol op die vruchten kaasjes. Ik heb het één jaar gedaan en daarna ze vergeten te eten en toen zijn ze allemaal beschimmeld.

Ik had niet alles geplukt want meer dan de moes die ik nu heb wil ik niet en meer dan 1kilo gekonfijte kweeperen eten we ook nooit op. Daarom probeerde ik wat gelei te maken en dat is zo lekker dat ik met enthousiasme alle kweeperen geoogst heb en ik verwacht dat ik nog 7 potjes zal maken. Dan kan Han 4 potjes meenemen naar Nederland. Ja, Han gaat naar Nederland.

Els en Jurgen hebben verledenjaar al een huis gekocht dat nog gebouwd moest worden en nu gaan ze binnenkort verhuizen maar er is nog veel dat afgewerkt moet worden. Een paar dagen geleden zei ik tegen Han; "Waarom ga je niet naar Nederland, ze zullen je heel goed kunnen gebruiken en dan ben jij er even uit". Han vond dat een heel goed idee en zou de volgende dag Jurgen bellen. De volgende dag, Jurgen belt op: "Barbara heeft het huis nu definitief gekocht (zij en Geert gaan in Rotterdam wonen) en we hebben samen gepraat en we zouden graag willen dat je ons komt helpen, wij betalen je reis". Dat was dus snel afgesproken. Jurgen dacht aan een week of 4. Ik zei drie weken. Han zei 2 weken, 3 is te lang voor jouw, zei Han. Daar heb ik bezwaar tegen gemaakt. Ik ben eerlijk genoeg en als ik zeg een maand is voor mij erg lang dan bedoel ik dat ook. Dus zei Han dat voor hem 3 weken eigenlijk te lang is. O.K. dan gaat hij dus 2 weken waarin 2 weekends. Vrijdag vertrekken en Maandag terugkomen dat is nu bijna bij het reisbureau geregeld. Dat hebben we tegenwoordig ook al in Arganil..

Moederpoes en haar zoon gaan goed vooruit. Als ik thuis ben en dat is haast altijd staat de deur van de voorwaranda open en zit zij in de zon en het jong rost rond. Ze is nog wel heel bang voor alles dat passeert maar ze hinkt ook nog wel heel erg op haar aangegroeide poot. Af en toe ga ik kijken en als ze naar binnen wil gaat ze met me mee en dan komt haar jong ook en sluit ik de deur. Ik hoop en verwacht dat ze in de toekomst terug gaat naar haar eigen plek, daar gaf ik haar toch al eten. Ik heb zelf al genoeg katten..

Het is 4 uur en ik ga terug naar bed, kijken of het me nu lukt te pitten. Ik krijg altijd zo’n honger van ‘s nachts opzitten, ik krijg eigenlijk altijd overal honger van. Ik heb geconstateerd dat de laatste tijd mijn smaak veranderd, de dingen lijken flauwer, ik vraag tegenwoordig aan Han of iets flauw is of niet zelf proef ik dat niet meer, ook dacht ik dat de yoghurt minder zuur was en de sinasappels minder smakelijk. Dat zou een gemeen streekje zijn van onze lieve heer om zo’n smulpaap als ik zijn smaak te ontnemen. Wat een cynicus trouwens die persoon, die Jezus, die je onze lieve heer noemt. Alhoewel in vergelijking met zijn bloeddorstige vader is hij toch wel lief. Maar aan de ander kant is god één dus kan er geen verschil bestaan tussen hun aard want dan zou de één de ander tegen werken Dus is de zoon de vader.

Gisteren zou mijn moeder jarig geweest zijn maar ze is al 8 jaar dood. Wel heb ik Tijn gebeld [mijn ex schoonzoon] want hij was gelijk met mijn moeder jarig en dat kan ik niet vergeten, bovendien was hij jaren een deel van onze familie en is hij al die tijd ontvangen als eigen kind.

Een paar dagen geleden weer zand gehaald aan de rivier en verwerkt. Ook één zak van het fijne rivierzand, wat ik nog had, opgemaakt. Nu heb ik nog één zak van dat hele fijne zand staan. Een zak is 3 emmers en dat is genoeg voor één kruiwagen met cement. Meer kan ik niet wegkruien en verwerken in één keer.

Vandaag en gisteren de tomaten opgeruimd, ik heb een plek nodig om grelo [een Portugese koolsoort waarvan je alleen het bovenste deel van de stengel eet waar de bloemknop in zit] te zaaien De onderste helft van de tuin kan ik ‘s winters niet gebruiken. Dan stroomt er bij hevige regen water over, dus kan ik voor wintergroenten alleen het bovenste gedeelte gebruiken. Verledenjaar zijn er grote stukken van mijn goeie grond weggespoeld en ik heb bedacht dat ik dit jaar dat stuk eerst bestrooi met mest en daarna afdek met plastic en dat graaf ik dan in aan de kant waar het water over het muurtje van de buren neervalt. Eerst moet ik dan de artisjokken verplaatsen. Niet dat ze niet tegen het water kunnen; ze overleven dat al enige jaren, maar ik kan het niet afdekken met plastic als ik ze niet weg haal en ze staan bovendien op een plekje dat ‘s zomers iets beschaduwd is en dat heb ik dan hard nodig voor de sla. Hier in Portugal op dit plekje is het klimaat hard en extreem in mijn idee altijd iets teveel. Vandaag b.v. om 2 uur werkte ik in de tuin en was het zo warm dat het zweet me in mijn ogen liep. Tot zonsondergang lekker weer, in t shirt gelopen de zon gaat onder en in 10 min. is het koud. Snel de deuren dicht een trui aan en de kachel aan. De veranderingen in de tuin moeten nu gebeuren want hoogzomer hoef je niet te proberen een gat te graven, dan heb je een houweel nodig en dat doen ze hier dus ook. Het voordeel van die grote verschillen is dat je altijd wel een rede hebt om blij te zijn met de regens. Tot nu toe was er altijd wel iets op het land dat ik veranderen wilde en dan wachtte ik tot de grond weer mollig was. Nu ben ik het Semprieel aan het maken waarvoor ik mijn frambozen moet verplaatsen en ik wil de topinamboers uit mijn tuin, ze woekeren te veel en ik heb verledenjaar al wat boven bij het terras van de watertank gezet als heg. Als we dan gezwommen hebben kunnen we ongezien daarachter zitten. Daar doen ze het goed dus zal ik daar de rij wat dikker maken en moeten ze mijn tuin uit. Ze worden trouwens veel te hoog met die mest ze worden mooier als ze wat schraler staan.

Afgelopen Zaterdag hebben we bij Ina en Ton gegeten. Ina ziet er slecht uit, haar kleur deugt niet, ze rookt te veel. Ik ben braaf geweest en heb niets gezegd. Ze had vrienden uit Nederland, hartstikke aardige mensen. Hij bleek een gepensioneerde timmerman en zijn vak is zijn hobby. Hij heeft voor Ina een mooie trap gemaakt van hun veranda de tuin in en ik heb hen uitgenodigd met me mee te gaan naar Coja. Daar is een oude timmerman die heeft een draaibank die werkt als een trap naaimachine en meer oude gereedschappen. We vonden dat allemaal erg leuk en ik vond het weer interessant. Omdat George zelf timmerman was liet de oude Portugese timmerman nu nog veel meer zien. Hij doet alles met de hand. Er is zelfs niet eens een stopcontact. Ik heb een aantal foto’s gemaakt. Die zal ik hem gaan brengen als ze de moeite waard zijn. Dat heeft hij wel aan ons verdiend. Hij is wel een uur aan het demonstreren geweest en aan ‘t vertellen. Niet voor zijn verdriet overigens.

Afgelopen nacht heb ik voor het eerst in lange tijd goed geslapen zonder erge pijn en overdag ook weinig pijn in mijn knieën. Ik ben al 3 jaar met die knieën aan het tobben. De specialist hier heeft gedaan wat hij kon en dat was niet veel. De fysiotherapeut heeft gedaan wat hij kon, dat was wel prettig maar het hielp niet. Daarna moet je er mee leren leven, hetgeen ik niet doe. Ik hoef niet te leren leven ik leef al en goed. Volgens mij is alles begonnen met die medicijnen tegen de hoge bloeddruk. Volgens mij is er iets helmaal uit evenwicht. Ik ben dus met van alles aan het experimenteren, zoals meer kalk, vit c, minder wijn, minder lopen, andere medicijnen. Sinds kort neem ik davitamon 10 nadat ik eerst die giftige rooie kleur eraf heb gewassen. Misschien helpt dat. Je moet oppassen dat je niet aan de verkeerde dingen waarde gaat hechten. Ooit had ik contact met beroeps voetballers en hun vrouwen. Die waren allemaal zo bijgelovig als de pest. Eén lakte altijd in de auto haar nagels [ze reed niet zelf], omdat ze dat door tijdgebrek twee keer eerder ook in de auto had moeten doen en beide keren had haar echtgenoot een doelpunt gemaakt, dus voortaan lakte ze altijd in de auto haar nagels hetgeen heel moeilijk is. Hij maakte toch niet altijd een goal, maar aan haar had dat in ieder geval niet gelegen. Daar moet ik wel eens aan denken als ik allerlei dingen doe om de pijn te verminderen en bij het kleinste succesje al hoop dat ik de juiste remedie heb gevonden. We zullen zien, ook deze keer weer.

Het is nog altijd lekker weer en de nieuwe kelder is wat het metselwerk betreft bijna af. Wij vinden het hartstikke mooi. Maar de ruimte is totaal anders dan verwacht. Toen die ruimte nog niet uitgegraven was kon je tussen de kleilaag en het plafond [de vloer van het appartement] heel in de verte het eind zien van de gehoopte toekomstige kelder. Ook als kruipruimte voor de aangelegde water- en rioolleidingen en de elektriciteit van het appartement was het een lang eind plat op je buik door de narigheid worstelen. Nu ben je er in een paar stappen door. De kelder is veel korter maar ook veel breder dan verwacht. Han heeft de muur tussen de kelder en het tuinhok bijna gesloten en hij heeft hiervoor de holle flessenstenen gebruikt die over waren. Daardoor kan ik nu in die holtes van alles en nog wat stoppen zoals schepje, handschoenen, zaden, te zaaien eikels, plastic zakken enz. enz. Die stenen heten garrafeiras, garrafa is fles. De gewone wijn koop je in een 5 literfles. Garrafeiras zijn er dus voor gewone flessen en voor 5 liter flessen en in allerlei kwaliteiten en vormen.. Omdat wij er ook nog steun mee wilden geven aan de muren hebben wij grote blokken ruw beton met uitgespaarde flesruimte er in. De ene wand gewone flessen de andere wand de 5 liter flessen. Het is lelijk, zwaar en ruw materiaal. Maar in dit geval naar onze mening het beste.

Gisteren heb ik met Antonio tractor bij Anneke drie kuub paardenmest opgehaald. De mest krijg ik. Antonio kost met gebruik van tractor een tientje per uur en je moet zelf meewerken. Het zou echt niet kunnen dat ik hem vraag de mest te halen en zelf op te scheppen, want de kwaliteit en het plezier in het werk en het idee dat je elkaar helpt [hij mij in dit geval] maakt het werk leuk. We gaan er met zijn tweeën heen en kletsen over van alles en nog wat. Antonio is een echte nieuwsgierige kletskous, je moet op je woorden letten, maar hij is vriendelijk en hulpvaardig vanaf het eerste uur. Nu heb ik achter in mijn tuin vlak bij de weg een heerlijke grote hoop prachtige geurige mest liggen. Vanmorgen in bed vroeg ik aan Han of hij heel blij was dat hij naar Nederland gaat. Dat weet hij nog niet. Op mijn vraag waarom niet, dat weet hij ook nog niet. Ik had verwacht dat hij het heerlijk zou vinden en dat een beetje twijfel mogelijk met heel hard werken daar te maken zouden hebben. Nee dus. Hij weet het nog niet. Ik zei dat als ik weg ga ik altijd precies weet waarom ik niet weg wil. Dat ik iedere dag ongehoord geniet van het trappaadje naar de tuin lopen, mijn rabarber zien, Mijn bloemetjes en nu als extra die prachtige hoop mest. Als enig antwoord begint die berg dekens naast me te schudden. "Wat is er" vraag ik. "Mijn vrouw wil niet naar Nederland omdat ze zo’n mooie hoop stront op d’r landje heeft liggen" Ja zo ongeveer is dat. Nederland heeft alleen maar mijn kinderen die ik zie in een levensfase waar ik op zijn zachtst gezegd beslist niet met heimwee naar terugkijk.. De grootste plaats in hun leven is ingeruimd voor een vent die dus ook zeer close met mij wordt geacht te zijn en bij twee van de drie heb ik al ervaren dat dat zomaar [alhoewel zo maar] over kan zijn. IK bedoel te zeggen: Zij hebben een familielid erbij uitgezocht. Daarna wordt er van mij verwacht dat ik daar mee omga als een geliefd en op zijn minst geacht familielid. Ieder nieuw mens dat je ontmoet proef je toch als een nooit geproefde spijs, Daarna wil je misschien nog een beetje, of helemaal niet. Maar met de partner van je dochter wordt je geacht te eten met je smaak dicht. Daarna willen ze weten hoe het was en dat mag alleen maar heerlijk zijn. Daarna eet en slaapt hij ook in mijn huis, heeft het recht om ons huishouden te bekritiseren, mijn dochter verdrietig te maken, mijn eten niet te lusten en daarna uit de familie te stappen. Nee het is nog anders. Het is zo. Ik hou niet zomaar van mannen. Ik hou wel erg van mensen en dan doet het er niet toe wat ze zijn. In mijn eigen leven, voor Han, voel ik me erg te kort gedaan omdat ik vrouw was. Ik voelde me in de val gelopen omdat ik in mijn eerste kameraadschap [met een neef nog-al-liefst] zwanger bleek te zijn geworden van nauwelijks iets en zeker niet met plezier. Daarna was ik alleen nog maar huisvrouw en een slechte. De kindertjes waren wel leuk en ik speelde graag met ze; ik was nog lang niet uitgespeeld. Ik heb 13 jaar doorgeworsteld. Voor mezelf had ik geen waarde. Ik probeerde voor anderen te leven, mijn leven was voorbij; ik had alleen nog maar plichten en op de één of andere manier moest ik het zien te klaren met die man. Toen ging ik weg en had jaren nodig om mijn evenwicht te vinden. Nu kijk ik naar mijn dochters en die hebben een partner en die is nu voor mij geen mens meer maar een man die ik eigenlijk geen barst vertrouw. Maar ik ben gekke Jetje en het zonnetje in huis en hou dus voor mijn gevoel mijn mond veel te veel dicht. De laatste tijd trouwens wel wat minder. Mijn ouders bemoeiden zich nooit ergens mee en dat vond ik achteraf gek. Waarom moet ik er buiten blijven, ik ben niet neutraal en als zo’n vent weggaat heeft hij toch met mij niets meer te schaften of ik nu een aardige schoonmoeder was of een feeks.. Twee van mijn dochters hebben zeer aardige mannen. Maar wie een hond wil slaan vindt licht een stok. Misschien zou ik alleen die mannen die voor mij belangrijk waren en het zo schandelijk verbruit hebben moeten afrossen met een stok. Maar mijn vader is dood en had ook goeie dingen en mijn eerste echtgenoot is niet alleen een waardeloze miskleun, maar ook vader van mijn meiden en van hen mag ik niet enthousiast negatief doen. Bovendien is het een stumpert maar ik gun hem toch nog wel een rottige zwangerschap en daarna een rot bevalling het kind afgepakt en hij dan gedropt in de woestijn met alleen uitwasbaar maandverband. Ieder avond één glaasje water en één boterham en geuren en klanken van heerlijke spijzen en gelach en gepraat van veel gezellige mensen. Zo, hier laat ik het maar even bij.

Het regent.

Vandaag heb ik besloten dat als het regent de honden niet het huis in mogen. Alleen Miss Piggy, maar die is zo moe en oud dat ze nog maar twee keer per dag te bewegen is om even naar buiten te gaan en dan veeg ik d’r pootjes even af. Die anderen willen de hele dag op en neer draven en dan is het zo modderig dat er voor ons geen schoon plekje meer over is en dan ga ik van ellende maar naar bed. Ik heb besloten dat het over is. Dat ik tot nu toe de winter hier een niet overheen te komen ramp vind en dat ga ik nu veranderen. Ik heb besloten dat na negen Portugese kerstvieringen ik het recht heb om dat voor gezien te houden.. Ik was erg bevreesd dat we op den duur net zo zouden zijn als die mensen die je wel eens op de tv ziet. Nederlanders die vast houden aan hun eigen feestjes en hagelslag en pindakaas [hetgeen ik beide niet lust] omdat je het idee hebt dat dat echt Nederlands is. In Nederland blijken ze echter alleen nog donuts te eten. .

Daardoor heb ik het negen jaar aan onze vrienden overgelaten om hun kerst te maken en dat was heus ook wel eens erg leuk. Ooit kwam Ingrid plotseling op bezoek, die stond zomaar vlak voor kerst om zes uur ‘s morgens op de stoep. Wij waren uitgenodigd alle kerstmaaltijden in het ouderlijk huis van Teresinha te komen mee-eten. Ingrid plus Tijn plus vriend Pascal was geen enkel bezwaar. Het hele huis is maar een paar vierkante meter. De tweeling zat ieder op een leuning van de stoel van hun oma. Daar heb ik goeie herinneringen aan. Bijna alle overige keren was voor ons corvee. Gruwelijk veel eten en vaak en niets speciaals. Tussen de maaltijden door in je eigen modderige huis een melige kerstfilm zien en even je pens laten bijkomen. Een vreugdeloos geheel. Daar heb ik dus lang over nagedacht. Ik wil n.l. ook geen kerst vieren met andere vrienden, we zijn vaak genoeg bij Nederlanders uitgenodigd maar ik heb het gevoel dat ik dan hele goeie vrienden pijn doe en dat verdienen Teresinha en Zé-Luis niet aan ons. Ze hebben me het beste aangeboden dat ze hadden maar ik word er depressief van om hun eeuwige kolen en bacalhau te eten. Toen ik met mezelf wat mogelijkheden had overwogen heb ik er met Han over gepraat. Han en ik hebben besloten op eerste kerstdag om drie uur ‘s middags een dijk van een diner te serveren met voorafjes en toetjes en gevulde gans of zoiets ertussenin. Han adviseerde me om dat dan de Batista's mee te delen en dat zonder twijfel in mijn stem. Dat heb ik dus nu gedaan. Ik vertelde ze dat na negen jaar hun kerst gevierd te hebben, ik nu mijn kerst maak: zo laat dan en dan. En wie niet wil komen komt niet. Wij wel, zei Teresinha. Ik heb dus op 25 oktober onze kerstplannen al klaar. Doordat ik zo als een berg tegen die lange modderige sombere winter opzie. Het is ook niet reëel. November, december en januari. Alleen maar die drie maanden is er dan buiten het paddestoelen zoeken niets. Kijk in februari kun je al prachtig weer verwachten. Ik ben zo erg buitenmens geworden denk ik dat als er geen buiten is kan ik alleen maar wachten tot het er wel weer is. Als ik dan op mijn landje ga trap ik de boel stuk. En er is geen stad, geen bioscoopje, niet winkelen, geen museum geen theater alleen maar onverwarmde restaurants en dan moet je er niet ‘s avonds heen gaan want dan is er nog niets aan [hier is de belangrijkste maaltijd tussen de middag]

Net heb ik Els even opgebeld want ze zijn vandaag met man en macht aan het behangen. Alle zussen helpen met hun partners. Els had bedacht dat Paula op de kinderen zou passen die is nog niet hersteld van de zware bevalling en de zorg rond Sem. De specialisten willen altijd meer weten dan twee zeer oplettende ouders kunnen weten waardoor ze beter op proberen te letten. Ieder kind beweegt wel eens gek, maar hoe zit dat met een epileptisch kind: iedere beweging wordt genoteerd en als hij niet genoeg beweegt is dat ook niet goed, dan heeft hij te veel medicijnen en als ze ongerust zijn, kunnen ze naar het ziekenhuis waar hij dan weer bloed geprikt wordt om te kijken naar het aanvalonderdrukkend niveau van het medicijn. Door die prikken raken zijn spieren in een stress en verkrampen en moet hij nog meer fysiotherapie. Paula wou dus niet op kinderen passen ze wil liever behangen. Daar kan ik me volledig in verplaatsen. Ingrid past dus op alle kinderen dat zijn er nu al vier. Gisteren is het tafelblad van leisteen op zijn voet gezet, ik herinner me niet meer of ik dat hier al genoemd had. De buren hadden een grote leiplaat staan al zo lang als wij hier wonen. Wij hebben die gekregen en ik had van onze eigen gesnoeide olijvenstronken een voet ingemetseld in het Semprieel. Ik had een mal gemaakt van piepschuim. Eergisteren regende het al een beetje en ik zei tegen Han dat we nu heel lang moesten wachten tot we die stenenplaat konden plaatsen. Hij moet n.l. in de landrover om het huis gereden worden en als de grond nat is komen we niet meer omhoog met de jeep. Gisteren was het droog en de grond nog hard en Ina en Ton en Paolo aten hier tussen de middag, eigen gerookte makrelen met zoetige mayonaise, en Han en ik plus twee mannen hebben die steen op zijn voet gezet en die was perfect.

Ik heb de kerstster in de kas gezet onder de tafel. Daar is het beperkt licht waardoor hij dan gaat bloeien. Tenminste, verledenjaar deed hij dat. Eigenlijk vind ik een kerstster geen duvel aan maar als het je eigen foksel is valt het mee en de plant heeft wel een aardige vorm. Als het iets droger is [er staat nu ook water in de kas] ga ik de bleekselderie uitplanten daar heb ik verleden winter geweldig van genoten maar eerst moet ik mijn knoflook planten. Op het stukje grond waar ik afgelopen jaar de knoflook had heb ik niet alles opgerooid en dat komt nu weer op. Daar heb ik nog flink wat van opgegraven. De grote tenen heb ik schoongemaakt en volgens Ina’s aanwijzing in de blender met een scheut van het een of andere alcohol, in dit geval aguardente, verwerkt. Dat is nu volgens haar zeggen jaren houdbaar. De kleine tenen heb ik in bossen bij de verpootte frambozen gezet. Dat soort planten beïnvloedt elkaar wederzijds goed, bedoel ik natuurlijk hè.

Vandaag dan eindelijk het stukje grond klaargekregen waar de knoflook moet komen. Het is maar een klein stukje, 3 bij 5 meter maar het ligt middenin op het land achter het huis te midden van onkruid. En afgelopen zomer voor het eerst gebruikt. Gerard had het ontgonnen en mest onder gespit en er heeft suikermaïs met ertussendoor twee soorten pompoenen gestaan. Hier is maïs en pompoenen een vaste combinatie en volgens mijn boeken moeten ze beide veel extra mest hebben dat komt dus wel samen aan zijn trekken. Ze hebben met zijn allen veel extra kippenmest gehad. De resultaten waren matig. Het jaar ervoor had ik lekkerder maïs. Deze plakte aan je tanden, erg irritant en ik vond hem ook niet zo zoet. De pompoenen bleven klein, ik had die kleine Japanse soort en een zoete die men hier gebruikt voor taarten en Han maakt er goddelijke dingen mee. Pompoen kruist heel makkelijk met elkaar, dus ik denk dat ik beter geen eigen zaad kan gebruiken, daarvoor heb ik eigenlijk teveel verschillende soorten die ik ook verschillend wil houden.. De knoflook heb ik niet geplant, het landje is te nat, ik zou het dan in elkaar trappen. Wel heb ik stenen opgehaald met de landrover. Achter Secarias liggen enorme keien pakketten. Daar zijn vroeger de uitlopers geweest van de gletsjers uit de grote ijstijd. In de hele omtrek liggen enorme keienbedden, een tuincentrum in Nederland zou er overspannen van worden. Zoiets kostbaars zomaar voor het oprapen. Ik heb daar vanmiddag met de honden rondgeslenterd in het zonnetje. Ja het was weer prachtig weer. Er zijn alle soorten maten kleuren en vormen stenen en allemaal mooi glad geslepen. Ik heb niet veel meegenomen er is zat en het werk moet niet te zwaar worden en ik had alle honden bij me en die zijn bang voor schuivende dingen op hun poten en gelijk hebben ze. Dus de rollers gingen in de bakken en de plattere gewoon achterin. Ik dacht dat ik van wege drie dagen regen niet meer met de auto op het land kon dus ging ik met één kruiwagen vol naar beneden. Han had me horen thuiskomen en kon me niet vinden en zag toen wat ik aan het doen was en reed de auto naar beneden. Een stuk comfortabeler maar mijn knie had ik al geforceerd en ik loop dus weer mank. Stom. Daarna ben ik in bad gegaan met mijn bubbelmat. Jaren geleden kreeg ik van de kinderen een soort mat met gaatjes en een omgekeerde stofzuiger. Je sluit de slang aan op de mat, laat het bad vol lopen zet de motor aan en gaat op de mat liggen bubbelen; heerlijk. Daarna heb ik me dan weer eens netjes aangekleed. Dat is ook prettig. Meestal zie ik er uit alsof ik gaten heb gebaggerd hetgeen lang niet altijd het geval is. Ik heb ook nog even in de kas gekeken, die moet ook weer grondig gewied worden maar er vlogen zoveel wespen en of beien rond die zo gefrustreerd zoemend tegen de zijkanten aan gierden dat ik weg ben gegaan. Ik heb het niet op kwaaie steekbeesten. Lina moest vanavond insuline hebben, haar kleinzoon die dat anders doet is een paar dagen naar Coimbra voor de militaire keuring. Ik stond me te vergapen aan de prachtige apparatuur; een ragfijn prikkertje waarmee je automatisch een juist diep genoeg piepklein gaatje maakt, juist genoeg voor een piepertje bloed en dat gaat dan op een ander apparaatje dat binnen 3o seconden het bloedsuikergehalte doorgeeft. Dan is er een spuitje die is al met insuline gevuld en doordat je een aantal klikjes omhoog draait kun je het aantal tienden van cc zien, voelen en horen tellen. Het prikje zelf is ook zo fijn dat het geen enkel spoor nalaat. Vroeger was alleen het bloedprikken al een kwelling. Dat deed je met een soort kroontjespen, een jenner heette dat. Prikte je te voorzichtig dan had je iemand wel zeer gedaan maar geen gaatje gemaakt, deed je het daarom te hard dan had iemand echt een behoorlijke beschadiging in zijn vingertop. De geprikte vloog ook wel eens een gat in de lucht. Dat is dus veel, veel beter geworden.

Han gaf weer uitgebreide commentaren op de krant en later onder het eten op iets dat op de tv was geweest. Hij is dan heel vaak erg pissig en negatief, ik probeer het langs me te laten gaan maar dat lukt niet altijd. Ik zeg alleen maar iets als ik het echt niet meer hou, want Han is altijd erg geschokt als ik hem de mond snoer. Soms lijkt het wel alsof hij alleen de krant leest om zijn minachting en negativisme te kunnen spuien. Ik vind hem dan absoluut niet aardig of spits, ik vind hem lelijk en gefrustreerd en ik wil met die vent liever niets te maken hebben dus moet ik er soms iets van zeggen. Han is dan even kwaad en, ik denk, verdrietig en dan is het geloof ik over, hoop ik.

Morgen ga ik een lading leisteen halen aan de rivier. Wat een luilekkerland is het hier hè.

Inderdaad heb ik een lading leisteen gehaald en mijn knoflook gepland. Om de grond niet in te trappen had ik twee planken neergelegd en daaroverheen, langs een keurig gespannen touwtje, de tenen gepland. Vroeger zou ik beslist geen touwtje gespannen hebben, Een plant die uit het rijtje staat groeit net zo goed. Dat is ook nog steeds het geval maar ik heb gemerkt dat ik soms zo scheef ga dat ik daardoor soms rare scheve stukken grond over houd in plaats van een mooi bruikbaar strookje zoals nu. Bovendien is het wel eens handig als je precies weet waar je plantjes opkomen, dan wied je niet de verkeerde. . Ook heb ik wat sla gezaaid en radijs. In augustus al veldsla gezaaid maar daar is weinig van opgekomen dus heb ik nog maar wat gezaaid als probeersel. Afgelopen zomer was kort en heet en het voorjaar was lang en nat waardoor we in deze buurt allemaal pas heel laat tomaten en paprika’s hadden. Ik heb nu voor het eerst wat pepers maar om goed scherp te worden hebben ze zon nodig. Ik kreeg zaad van Marcella [vrouw van Paolo de Italiaan] peperzaad uit Guiana en ze wou heel graag dat ik dat uitzaaide. Ik heb erg mijn best gedaan maar het is nu pas aan bloeien toe helaas. Als er plaats komt in mijn kas zal ik proberen wat planten te laten overleven in de kas. Ik hou erg van proberen. Zo heb ik het nog steeds niet opgegeven om de Nederlandse aardbeienplanten er toe te brengen het hier goed te gaan doen. Die heb ik ondertussen haast alle plekjes van mijn tuin laten proberen, haast. Dat is niet meer geworden dan overleven en wat voer voor de slakken, maar ik ben nog niet klaar met ze. Bovendien heeft Lina wat planten van mij en die doen het daar uitstekend maar zij heeft een door bomen beschaduwde hele ouwe moestuin die al vele jaren met natuurlijke mest en kompost verwend wordt. Mijn tuin is nog maar 4 jaar en het hoogste stuk heb ik afgelopen najaar voor het eerst ontgonnen en gebruikt. Doordat ik hem diep heb moeten omwoelen om de braamwortels op te spitten was hij naar mijn idee goed genoeg om daar wortels in te zaaien. Verleden herfst had ik hem omgewoeld en de hele winter onder zwart plastic laten sudderen onder een laagje paardenmest en ik heb prachtige wortels. Voor het eerst. Ook heb ik lofplanten maar die gaan niet goed want de woelmuizen zitten erin en de één na de andere plant verdwijnt. Dan is de wortel helemaal op en staat er alleen nog maar een verlept plukje bladeren in een leeg gat.

Bestrijden wil ik eigenlijk niet:

1 ik weet nu tenminste waar ze zitten en dat is ver van mijn wortelen vandaan en ook niet aan mijn nieuwe fruitboompjes want die wortels lusten ze ook graag en daar kan een jonge boom echt niet tegen.

2 Ik vind het leuke beesten die er ook bij horen. Net als de nuttige dieren zoals de padden, salamanders, slangen, egels, vogels enz..

3 er is eigenlijk wel genoeg. Met het fruit hou ik er ook rekening mee dat een deel voor de dieren is die helpen mijn tuin tot een klein evenwichtje te maken en voor mij een groot paradijs.

Alice had ons gevraagd wat dat huis hoog in het dorp moest kosten alsof wij daar iets van wisten. Dat zit zo: een aantal jaren geleden is er boven in het dorp, vlak bij de kapel, een Engelsman komen wonen. Die had Han aangesproken. Daarna is hij wel eens bij ons langs geweest. Wij vonden het een achterdochtige onvriendelijke, nare, rare man. Bovendien was hij klootzakkig tegen zijn zeer zachtaardige, timide vrouw. Daarna moest er iets gebouwd of veranderd worden aan zijn hek of oprit, dat weet ik niet meer. Han was gevraagd daar toezicht op te houden. Dat ging helemaal niet. Han liet zich door de eerste de beste grootbek aan de kant zetten. Er is niet echt iets niet gedaan dat wel gedaan had moeten worden, of wel gedaan dat niet had moeten gebeuren maar het was gewoon vervelend. Daarna kwam de man door problemen in zijn gezin nooit weer terug en schreef alleen dat hij het huis wilde verkopen. Dat is nu al wel enkele jaren geleden. Alice nu heeft een piepklein huis dat ze deelt met een dronken en agressieve echtgenoot [voor anderen is hij reuze joviaal hoor] en met haar zoon en zijn vrouw die volgende maand een kind krijgt als alles goed gaat.

Dan woont er ook nog een kleinzoon van haar en vaak ook nog zijn moeder, haar dochter dus. Soms ook nog haar vrijer [van die dochter dus]. Die zoon nu wil voor zijn a.s. kind een betere omgeving dan dat eeuwige gebrul van zijn familie tegen elkaar. Hij heeft bedacht dat hij een huis wil kopen. Hij heeft vast werk en kan een lening krijgen en ze zouden een huis kunnen kopen dat tot f.40.000 kost. Maar ook voor hier is dat geen reële prijs meer. Alice had het idee dat dat huis van die Engelsman er nog altijd is. Zij kent het huis, ik ben er nog nooit in geweest, het was van haar oom en als kind heeft zij er gelogeerd. Het heeft een flinke lap grond eigen fruitbomen eigen wijnstokken, licht en water en het is dicht bij. Met Han werd afgesproken dat hij die man zou schrijven en meteen het uiterste bod zou noemen. Hij heeft het voor meer gekocht en er al wat aan verbouwd. Gisteren kwam er een fax binnen, hij accepteert het bod. Alice is in de wolken zij bracht ons een half konijn uit de diepvriezer dat haar broer Pistolas geschoten heeft. Han heeft bijna weer zijn kiezen gebroken op een kogeltje. Van Lina had ik gisteren een groot bos snijbonen gekregen. We hebben dus zitten smullen met z’n tweetjes.

Han is naar Nederland. Vanmorgen heb ik hem naar de bus gebracht die om kwart over acht vertrekt van Moita de Serra.. Gewoonlijk is de bus echt wel op tijd maar het was nogal mistig en de bus was dus wat later. Han zou vertrekken met het vliegtuig van 2 uur. Maar hij belde op dat er een geweldige vertraging is door het slechte weer in Nederland, om een uur of 5 wist men meer. Dus Han is vandaag de hele dag wel zoet met reizen. Prettig voor iemand die sowieso zenuwachtig wordt van reizen. Mij kan dat soort dingen niet zoveel schelen, als ze me [in dit geval Han] maar heelhuids afleveren. Ik heb altijd zoiets van: oh je denkt dat het niet verantwoord is te vliegen, rijden, fietsen of wat dan ook. Vooral niet doen. Laten, we het a.u.b. vooral veilig houden. Van mijn part vertraag je tot overmorgen. Ik heb de hele dag niets anders gedaan als in huis gewerkt echt iets voor mij maar het kon niet anders.

Gisteren hadden we weer eens sinds weken eters en ik moest alles nog opruimen en het teveel in de diepvriezer doen want ik heb nog genoeg andere resten.

Gisteren had ik voor Han twee gevulde omeletten gemaakt maar één was misschien iets te pikant dus die bleef hier voor mij. Die kan niet in de diepvriezer volgens mij. Die at ik dus op.

Fernanda van Alberto had me gisteren een enorme hoeveelheid raapstelen gegeven met het verzoek erbij om haar te laten proeven wat ik er mee deed. Vandaag had ik absoluut geen behoefte aan extra eten koken maar wat doe je, 2 kilo minstens van de allermalste raapsteeltjes laten verpieteren? Dus gisteren had ik ze al allemaal gewassen en in de koekast klaargezet en vanmorgen heb ik dus voor 12 mensen minstens raapsteel stamppot gemaakt en daarna een pan vol aan Fernanda gebracht en daarna de rest in diepvrieszakken gestopt, geen idee of dat wel eetbaar is.

Ik heb het niet zo op diepgevroren omdat ik hier altijd in de super-de-luxe situatie verkeer dat ik altijd wel iets vers uit mijn tuin kan halen.

Het is nu 6 uur en misschien is Han al onderweg, straks Els even bellen; zij kunnen dat zien op teletekst.

Tegenwoordig heb ik weer kipjes nadat mijn hele familie kippen vermoord was door zwerfhonden en de hond van Vila Duarte die z.g. altijd vast zit, behalve als hij ontsnapt is dan. Ik had alleen een nachthok dus moesten ze overdag wel vrij zijn. Nu heb ik een prachtig nieuw hok gebouwd met een goeie ren en ik heb weer kipjes. Paolo had voor zijn dochter toen ze hier van de zomer met vakantie waren één haantje en twee kuikentjes gekocht. Toen ze terug naar Londen gingen kwamen ze dus hier. Ze hebben eerst twee weken in één van de kennels gezeten maar daar ging het slecht. Eén kuiken was trouwens meteen al dood. Ze hadden er nogal achteraan gejaagd om hem te vangen, ze wisten niet dat vogels slecht tegen stress kunnen. Maar die twee dus in de kennel kwijnden weg. Toen legde ik er een paar plaggen neer en daar fleurden ze helemaal van op. Hun huis was toen niet groter dan die paar plaggen, ze waren er verrukt van. Nu zitten ze al eeuwen in hun nieuwe verblijf en als ik thuis ben zijn ze vrij. Dit zijn hele andere kipjes dan mijn vorige. Vroeger wist ik altijd waar ze ergens uithingen, ze maakten altijd wel kleine geluidjes, zeker de haan. Deze niet. Ik zoek me soms rot. Van Anneke kreeg ik nog twee jonge hennen die nog familie van mijn oude kippen zijn. Haar broedse kip zat op onze eieren want ik had bevruchtte eieren. Nog iets grappigs, één van die kippen legt sinds kort. Maar zonder een enkel misbaar, ze legt een ei en wandelt weg. Het gebeurt iedere keer, als ik het ei laat liggen, die andere kip en het kuiken en de haan met z’n drietjes niet uit dat leghok te krijgen zijn want ze vinden dat ei wel zo geweldig interessant. Nog iets, ik kon mijn vroegere kippen een groot plezier doen met wat slakken. Die bewaarde ik voor ze als ik in de tuin werkte. Ik had er speciaal altijd twee bloempotjes voor bij me als doosje en deksel. Deze kippen weten niet wat ze er mee aan moeten dus geef ik ze aan de kippen van de buren. Deze kippetjes zijn weer dol op mieren daar hoefde ik bij die vorige echt niet mee aan te komen. Mieren zat hier.

Els belde net en volgens hun gegevens komt Han over een uurtje aan, het is hier dan halfzeven. We wachten af. Ik ga nu alle beesten voederen, de katten mekkeren al lang en de honden houden op dit uur ook extra van me.
 
 

De haan is dood, hij lag zo maar dood in het leghok, helemaal gaaf. Paolo heeft nu alleen nog maar dat ene zwart witte kuiken.

Han is heelhuids in Amsterdam terechtgekomen al had het nog heel wat om het lijf voordat hij onder Jurgens hoede kwam. Om halfnegen [onze tijd] belde ik maar eens op ik dacht dat hij er al hoog en breed moest zijn. Ik zat voor de tv met alle afstandbedieners en de telefoon, waardoor ik de kanalen probeerde te verzetten met de telefoon en probeerde te telefoneren met de afstandbediening. Els zei dat Jurgen Han al gezien had achter de glazen wand waar de koffers aankwamen maar dat iedereen al weg was en Han nog niet te voorschijn was gekomen en Jurgen wist eigenlijk niet wat hij zou kunnen doen. Els had gezegd wacht maar af en vraag anders iemand van het personeel dat daar rondloopt. Nog weer een poos later. Han aan de telefoon, ja hij was terecht maar zijn koffer zat er niet bij en hij had al misbaar gemaakt. Toen hij voor de zekerheid nog eens terugging naar de transportband draaide daar alleen nog maar een groene koffer rond en Han wilde een blauwe. Hij kent het verschil niet zo goed tussen blauw en groen. Dat was dus zijn koffer.

Avond, het is de hele dag schitterend weer geweest en ik ben de hele dag buiten geweest. De ochtend in de tuin gewerkt en de middag het bos in geweest. Thuisgekomen de eerste boleet gegeten, het was er één maar zo groot als een vuist en helemaal gesloten dus toch nog een hele hap. Zolang het niet natter wordt hoef ik niet te gaan kijken maar dat geeft niet hoor ik kan wel wachten. Het bos was evengoed heerlijk. Ik kwam weer met schatten beladen terug. Dennenappels, dennennaalden, grond, mos en stenen en ook nog iets te eten en tevreden honden. Balu had weer een reuze bot gevonden in hetzelfde bos als verleden jaar. Ik weet niet hoe daar koedijbenen of zoiets terechtkomen. Balu was er blij mee en heeft het mee naar huis genomen en ergens begraven en oh ja de door mij begraven haan weer opgegraven. Die heb ik dus voor de tweede maal een begrafenis bezorgd, wel iets minder plechtig nu want ik had de pest in.